Durf te kiezen

10-03-2016 //

Keuzestress onder pubers is een groot probleem. Niet in de laatste plaats voor de ouders. Maar welk voorbeeld geven wij ze eigenlijk zelf? Durf te kiezen!

Maandag organiseerde ik een evenement “Durf te kiezen” voor middelbare scholieren, die dit of volgend jaar hun vervolgopleiding zullen kiezen. Via een artikel in een jongerenblad en een facebookpagina konden ze zich aanmelden, deelname was gratis. Zaaltje in Amsterdam gehuurd, voor eten en drinken gezorgd, en een lesprogramma voorbereid. Ik zou ze een avond meenemen op zoek naar eigen antwoorden op 5 vragen. Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? Wat past bij mij? En hoe maak ik dan de definitieve keuze?

Wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik?

De helft van de zich aangemelde jongeren kwam. De andere helft, zonder bericht, niet! Hadden ze iets leukers, belangrijkers, dichterbij of keken ze wellicht gewoon naar Netflix? In ieder geval had iets ánders prioriteit gekregen.

Studiekeuze

Het werd een leuke avond! Leergierig en serieus gingen de meiden (díe waren gekomen) aan de slag met opdrachten om hun zelfkennis te vergroten. Ik luisterde met plezier naar hun openheid en de interesse in elkaar. En aan het einde van de avond liepen ze heel tevreden de deur uit. Allemaal met een lijstje op zak met de meest passende studies en een plan om deze verder te onderzoeken. Missie geslaagd?

Deels zeker, ik wilde immers bereiken dat de aanwezige scholieren meer zelfkennis en een idee van passende studies zouden krijgen.
Twee dingen bleven me echter bezighouden. Waarom laat een deel het zo makkelijk afweten? En waarom hebben de meeste scholieren, deze avond en in mijn praktijk, eerder last van teveel interesses dan dat ze geen idee hebben wat ze willen?

16 jaar in 2016

Met het gevaar een oude tut te zijn, maar als ik denk aan mijn maandagavond toen ik 16, 17 jaar was, was die thuis. Huiswerk, misschien een tv programma, bellen met 1 vriendin met de huistelefoon (daarna had een ander gezinslid die telefoon nodig), een keer oppassen. En we trainden een keer per week op de sportclub waar we lid waren.

16 jaar in 2016? Naast huiswerk maar dan wel van een dubbel profiel, heb je ook nog schooltoneel, vrijwilligerswerk, een bijbaantje en 3x in de week trainen. En tussen ieder bedrijf door je whatsapp, insta, facebook en snapchat checken, liken, delen en posten. Om vervolgens doodmoe op de bank te storten en niets anders meer te kunnen dan series kijken, want ook die wil je niet missen.

Hoeveel wil jij missen?

En ja, zo is de wereld waarin zij leven. Maar, is het niet ook wat wij ze voordoen? Want hoeveel wil jij missen? Proberen wij niet ook zoveel mogelijk ballen in de lucht te houden, werk en gezin te combineren, ondertussen klaar te staan voor ouders of buren, tijd door te brengen met vrienden, voorleesmoeder te zijn, huis aan kant, feestje, hardlopen, en misschien ook nog een nieuwe baan of opdracht overwegen? En ook wij turen tussen al die bedrijven door op onze telefoon en klappen onze laptop open om maar niets te missen. Ja toch?!

De kracht van voorbeeldgedrag

De jeugd nu mag dan meer keuzes hebben dan wij vroeger, zo zijn er bijvoorbeeld ook veel meer opleidingen om uit te kiezen. Maar net als vroeger hebben wij als ouders een belangrijke taak, namelijk onze kinderen iets voor-leven. Weet je hoe sterk de kracht van voorbeeldgedrag is?

In drie stappen naar beter voorbeeldgedrag

  1. Stel jezelf in ieder geval twee keer per dag de vraag: wat vind ik nu echt belangrijk om te doen? Doe dat dan!, en maak je los van alle andere afleiding.
  2. Doe een ding tegelijk en neem er de tijd voor.
  3. Geniet van het moment.

Jouw gerichte aandacht en de manier waarop jij bewust jouw keuzes maakt, zullen een voorbeeld voor je kinderen zijn.

Tenslotte nog een tip voor alle moeders met kinderen die een studiekeuze gaan maken, neem de tijd om met ze te praten en hun klankbord te zijn. Ze hebben je hard nodig in dit keuzeproces!

Leuk artikel? Like ons op Facebook en mis niets.

Over &jouwtalent

José Nanninga heeft haar eigen coachpraktijk &jouw talent voor kinderen, jongeren en hun ouders.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!