Meezwangeren & meegroeien

21-01-2016 //

Meezwangeren betekent vaak meegroeien. Maar verwacht als 'man van...' geen begrip, laat staan een compliment voor zoveel inleving. Door Peter Hoekstra.

Je zou kunnen denken dat ik het ga hebben over het gezellig samen aankomen op weg naar de bevalling in plaats van over de groei die onze relatie doormaakt nu we 24 uur per dag op elkaar zijn aangewezen, ook als we moe of geïrriteerd zijn. Maar je dacht het goed. Ik ben tussen de komst van mijn eerste en mijn tweede dochter ongeveer twee baby’s aangekomen. Genoeg om het niet te kunnen verbergen.

En waar het goed gebruik is om zwangere vrouwen niet met hun gezwollen voorkomen te confronteren is dat bij mannen juist leuk. Bijna net zo leuk als zeggen dat mannen altijd van die aanstellers zijn. Haha, nou die van mij ook hoor haha. Bij een griepje is het alsof ie doodgaat! Hihi. Helpt niet he dames? Vinden jullie vaak ook helemaal niet. Maar dat zeg je nou eenmaal. Of je zegt als iemand het moeilijk heeft met kinderen ‘maar je krijgt er zoveel voor terug!’ Dat is dan ironisch. Ook zo lachen.

‘Peter lekker aan het meezwangeren?’ Lachen. ‘Meid, wat zie je er alweer goed uit!’ Met het grootste gemak worden deze zinnen vlak na elkaar uitgesproken. Ik denk dat ik namens alle mannen wereldwijd wel kan stellen dat deze tijd (pakweg 18 maanden) de meest oneerlijke der tijden is. Die zwangerschap en bevalling zetten je op een welhaast onoverbrugbare achterstand die je nog niet eens hoeft in te lopen, maar die je je moet laten welgevallen. Van spuugdoek tot cliché. Machteloos.

Kijk, ik slaap vier uur per nacht (die fase hebben we allemaal gehad), kan me nergens op focussen (je wou zelf kinderen) en als ik even wat voor mezelf wil (je krijgt er zoveel voor terug) is dat vaak simpelweg chips of een biertje (kan je beter niet doen). Of een lekkere lunch. Of twee keer opscheppen. Of grote happen nemen en niet kauwen maar gewoon doorslikken. Bloedsuikers houden me scherp, zodat ik in ieder geval nog iets van mijn werk terechtbreng. Dus ja ik groei wel een beetje ja!

Ik wil weer op m’n geboortegewicht komen. Dat was 8 kilo geleden. Nu eet ik geen brood (maar wel croissants zeker hahaha). Dat is een probleem want ik ga elke zaterdagochtend naar de bakker. Samen op de fiets. Dat doe ik nog steeds. En ik vind het ook gênant om bij de bakker niks te kopen, want ze geven ons pepernoten met sinterklaas, kleurplaten met kerst en een hele krentenwegge bij de laatstgeborene. Met tassen vol brood kom ik thuis en overweeg een tweede vrieskist. Voor als ik weer mag.

Want dat komt! Ik zie het aan mijn vrienden die ik ineens helemaal begrijp. Die sporten en doen mee aan events als de Viking run of ze rijden de Amstel Gold Race. Ineens was er de overgave die er niet eerder was. Ze hadden natuurlijk net de kinderen uit de luiers. Ik snap het. Fit en gezond zijn ze. Dus dat komt weer. Dus toch ook een beetje mentale groei! Niet alleen maar vet.

Ik heb honger.

Over peter

43 jaar, volbloed Noord Hollander geëxporteerd naar Twente, ondernemer in onder andere SciSports, Datacadabra en Blutarsky.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!