Heb jij 16 seconden per dag?

11-05-2016 //

Sinds begin april is er iets in mij veranderd. Of je het aan de buitenkant ziet, zou je aan mijn gezin of vriendinnen moeten vragen, misschien zeggen ze dat ik rustiger oog. Dat hoop ik stiekem. Van binnen voel ik het in ieder geval!

Een kwartier per dag, geen tijd!

Zo’n 5 jaar geleden was ik bij een coach, en ging het wéér over mijn valkuil om voor iedereen klaar te staan behalve voor mezelf, en ik kreeg de opdracht om 3 x per dag er 5 minuten uit te stappen. Gewoon stoppen met waar ik mee bezig was, en even niks hoeven. Makkelijk toch?
De schamele opbrengst aan het einde van iedere week, was dat het me 2 of 3 keer (van de 21!) gelukt was. Makkelijker gezegd dan gedaan dus.
Wilde ik het te graag, of was ik er nog niet aan toe?

Ik denk allebei, patronen zijn nou eenmaal hardnekkig, en veilig. Daarbij ben ik heel goed in alle ballen in de lucht houden, en minstens zo goed in mezelf voor de gek houden dat ik daar geen last van heb. En dat laatste lukte me al een tijd steeds minder goed, ik had er wel degelijk last van. Over patronen gesproken; als ik dan tijd voor mezelf maak, moet het wel nuttig zijn, dus laten we het dan in de vorm van een opleiding doen. Ik had ook echt zin in inspiratie voor m’n vak en keek al uit naar uitbreiding van de mogelijkheden in m’n praktijk. Naarmate de opleiding dichterbij kwam, keek ik steeds meer uit naar wat het mijzelf zou brengen.

Een cadeau aan mezelf en aan mijn 16 jarige dochter bracht ons een week bij de opleiding tot docent kindermeditatie. Behalve veel leren hierover, was het vooral een onderdompeling in meditatie, yoga en mindfulness. Het was een heerlijke en inspirerende ervaring.

Rust verlangen

Ik vraag het me wel eens af, is de populariteit van beoefeningen als meditatie, yoga en mindfulness een reactie op onze tijd, waarin te veel te snel gaat, we het te druk hebben en ons zelf voorbij rennen? Of hoort stilstaan en voelen bij ons diepste wezen en worden we daar (weer) aan herinnerd? In sommige werelddelen en geloofsopvattingen is het in ieder geval zoveel meer dan bij ons natuurlijk en dagelijks aanwezig. En het lijkt er op dat wij het steeds meer afkijken omdat ook wij verlangen naar innerlijke rust.
Innerlijke rust is de naam die ik er aan geef, want ook dat is het mooie van bijvoorbeeld mindfulness; alles wat je denkt, voelt of verlangt is oké. Het mag er zijn.

Je zelf accepteren

Alle dingen die je doet en stappen die je zet dragen bij aan jezelf en aan je persoonlijke groei. Met als belangrijke basis zelfacceptatie: “je bent goed zoals je bent”. Want zolang je je verzet tegen de dingen die je niet leuk vindt aan jezelf of waar je van baalt, ga je er aan voorbij dat je zo bent.
Als je eerst eens in de spiegel kijkt en zegt tegen jezelf: zo ben ik met alles wat daarbij hoort, en dat is oké, ben je mild naar jezelf en pas dan kun je je ook openstellen voor oefenen in gewenste veranderingen, of je nou 47 bent of 16.
Wat ik vooral bij mijn dochter zag gebeuren, is dat ze nog meer met die onbevangen blik de wereld in ging kijken. Dat ze, door te voelen van binnen, een bepaalde stevigheid kreeg. Ze is meer gaan uitstralen wie zij is.  
En tussen ons is er meer luchtigheid ontstaan, ieder moment is oké zoals het gaat.

Het lijkt of er een soort rust-stand is bijgekomen in mijn agenda, en ik doe minstens zoveel als voorheen, maar bewuster.

Mediteren, ik kijk er iedere ochtend naar uit!

Dát is in mij veranderd, de ochtend beginnen met ME-time door te ME-diteren. En dit kan, zo heb ik geleerd, zo uitgebreid of zo kort als je op dat moment wilt of kunt. Daar zit ik dan.  
1.    Ogen dicht en eerst mijn lichaam langs om op te merken hoe het daarmee is (de bodyscan).
2.    Bewust ademhalen.
3.    M’n gedachten en gevoelens gewoon laten ontstaan. Of mijn aandacht richten op iets dat of iemand die me bezig houdt, en vertrouwen op wat er daarover in me opkomt.
4.    De afronding dient zich eigenlijk vanzelf aan, ik merk dat ik weer wat “wakkerder” wordt. Rustig doe ik m’n ogen open.
5.    En pas dan loop ik de bekende weg naar het koffie apparaat (wat voorheen mijn eerste beweging in de ochtend was).

Het kan nog korter.
Ook met deze 16 seconden-ademmeditatie kun je even terug naar jezelf op een moment dat dat voor jou nodig of plezierig is. Bijvoorbeeld als je op het punt staat ja tegen iets te zeggen waarbij je nee voelt, of uit gaat vallen tegen je kind, of gewoon omdat het lekker is om heel even stil te staan.
4 seconden inademen.
4 seconden vasthouden.
4 seconden uitademen.
4 seconden vasthouden.
En als je wilt (en je tijd hebt !) kun je het een aantal keer herhalen.

Grappig, eigenlijk duurt mijn ochtend meditatie altijd een kwartier. Dat kwartier dat ik kennelijk 5 jaar geleden niet voor mezelf (over) had. En van dat ene kwartier heb ik de hele dag profijt. Het lijkt of er een soort rust-stand is bijgekomen in mijn agenda, en ik doe minstens zoveel als voorheen, maar bewuster. In mijn werk doe ik meer van wat mij energie geeft en zeg vaker en vooral makkelijker nee. Mediteren is leuk, ontspannen en ik voel me er goed bij. En niet alleen ik, en mijn dochter. Ik zie het ook aan de kinderen die ik hierin begeleid; ze vinden het echt leuk, “een avontuur”, ze komen tot rust, ontdekken hun binnenwereld en hun schatten die daar liggen. En dat geeft kracht.

Ook jouw kind heeft zijn adem altijd bij zich!

Een oefening: pak allebei een ballon, neem een grote hap lucht en blaas die in de ballon. Dat herhaal je een paar keer totdat de ballon groot genoeg is. Vraag je kind wat er in zijn ballon zit. Daarna laten jullie ze weer langzaam leeg lopen.
Vertel je kind dat hij hetzelfde op ieder moment met zijn buik kan doen, en leg allebei je hand op je eigen buik. En je vertelt: “als je inademt, wordt je buik bol, en als je uitademt wordt hij hol, net als de ballon!”. Je kunt je kind dit een aantal keer laten doen, en hem uitleggen dat hij dit altijd kan doen. Bijvoorbeeld als hij iets spannend vindt, een bepaalde emotie opkomt, hij afgeleid wordt of er gewoon zin in heeft. Door zich even op zijn ademhaling te richten, richt hij even de aandacht op zichzelf. Doe jij het je kind voor?

Over &jouwtalent

José Nanninga heeft haar eigen coachpraktijk &jouw talent voor kinderen, jongeren en hun ouders.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!