Grote borsten vs Kleine borsten

21-01-2016 //

Vrouwen delen alles. Met elkaar en in dit geval zelfs met de rest van de wereld. Omdat typische vrouwen issues volgens Yara Hannema en Renate Tromp vaak zo heerlijk herkenbaar zijn en enige openbaarheid - wie weet - opluchtend kan werken. Deel vooral jouw ontboezemingen onderaan deze briefwisseling.

Lieve Renate,

Toen ik van de eerste klas middelbare school naar de tweede ging, gebeurde het. Op de eerste schooldag na de vakantie kwam ik de klas in lopen. Iedereen keek me aan. Ik snapte niet waarom. Ik ging zitten en pakte mijn boeken. Mijn vriendinnetje Eva stootte me aan en zei: ‘Chick, hoe kom jij opeens aan zulke grote tieten?’ Ik had het zelf niet echt door. Voor mij was dit een geleidelijk proces. Jongens van de vierde klas keken opeens om. En toen begon ik het door te hebben. Ik heb tieten, dus ik ben. Nu kon mijn leven echt beginnen.

Na een paar weken was iedereen aan mijn bulten gewend en ik al helemaal dus hoofdstuk gesloten, dacht ik. Helaas niets was minder waar. Mijn heuvels bleken een dagelijkse issue. Op straat gingen vieze oude kerels naar me kijken en ik voelde me visueel aangerand. Ik gooide als tiener gewoon een wijde trui aan, maar met grote borsten lijk je dan meteen een tientonner, dus dat was ook niet ideaal. De media hielp in mijn puberteit ook niet mee. De damesbladen die ik maar al te graag las, portretteerde voornamelijk tietloze vrouwen. Logisch dat je dan als puber denkt, hoezo heb ik wel tieten? Alle modellen zijn zo plat als een dubbeltje. Ik 1999 was Kim Kardashian nog een pukkelige puber en Jennifer Lopez werd alleen geroemd om haar achterkant, maar die heb ik dus niet, die achterkant. Ik heb een platte reet en dikke tieten.

Ondertussen had ik dus in de brugklas een cup C75 en groeiend richting dubbel D. Ik was stinkend jaloers op vrouwen met borsten die rechtop bleven staan als ze hun BH uit trokken. Ik moet die van mij opvangen en netjes weer terug brengen naar we ze vandaan kwamen. Zo’n 5 meter noordelijk. Ik snap dat vrouwen met minder tieten dit ongelofelijk gezeik vinden, maar het leven met borsten vergt geduld. Veel geduld. Als ik wil sporten moet ik mijn bulten inbinden en afknijpen en dan nog huppelen ze vrolijk mee op mijn bewegingen. Tijdens een festival of concert, moet ik heel dicht langs mensen lopen waardoor mijn borsten automatisch zachtjes over de warme mannen-ruggen glijden. Dat doe ik in principe pas op mijn derde date en nu verplicht nog voor de eerste ontmoeting.

Het enige voordeel is dat als ik ze wil laten zien, dan kan dat prima kan zonder opvul of  push-up effect. Ik heb die behoefte echter nooit vanwege die visuele verkrachting en er zelden echt leuke mannen durven te kijken. Die leuke mannen worden vaak rood en weten niet waar ze moeten kijken, dus kijken ze liever naar mijn vriendin. Kortom het leven met dikke tieten is niet altijd feest. Wat ik dan wel psychologisch interessant vindt, is dat het gras bij de buurvrouw altijd groener is. We zijn nooit tevreden, want als ik eindelijk mijn gedroomde cup B heb, ga ik zeker zeiken over mijn platte kont.

Lieve Yara,

Jouw ervaring leest voor mij als een meisjesboek…en toen gebeurde het. Dat wat je identiteit als meisje, en later als vrouw bevestigt, onderstreept, bewijst misschien wel. Het werd zomervakantie, de zon begon te schijnen en bij jou groeiden zomaar twee volle borsten als fruit aan een fruitboom die je verleid haar te bezoeken en de vruchten te plukken. Excusé le cliché. Ik kende dat proces natuurlijk én het belang. Zag het al gebeuren bij klasgenootjes die vroeg rijp waren. Daar hoefde je niks voor te doen. Dat ging vanzelf. Ik maakte me dus geen enkele zorgen. De erwten op het plankje die er ook bij mij al even zaten - en knalpijn deden tijdens mijn dagelijkse ritten te paard - zouden ieder moment als ballonnen opblazen. En dan was ik net als die andere meisjes. Net als jij, al kende ik je destijds niet.

Natuurlijk, ik zie wat je schrijft en hoor wat je zegt over de ellende van een cup D, noem het een hel voor mijn part, maar daarvoor is het voor mij nog te vroeg. Laat me mijn borsten moment met je delen. Net als bij jou gebeurde het op de middelbare school. Ik liep op het schoolplein dat bij ons een tuin was. Jongens zaten op stenen muurtjes te hangen en te dollen. Meiden, zoals ik en mijn vriendinnen, liepen gearmd in rijen van drie of vier langs. Heen en weer. Hopend op aandacht vanaf de muur. Mijn veter was los, dus ik haakte me los en miste een deel van het geroddel. Wachten op een vriendin was geen onderdeel van de groepsvorming, dus ik veterde zo snel als ik kon en maakte vaart. ‘Heb ik wat gemist?’ riep ik rennend, bijna zover om opnieuw in te haken. Mijn vriendinnen zeiden niets. Keken niet eens achterom. Het was wellicht die stilte die ruimte bood aan een jongen uit de bovenbouw, nu zouden we hem een gast noemen. Hij zei droog: ‘Je hebt zeker wat gemist. Toen je in de rij stond waar de tieten werden uitgedeeld.’

Er ging van alles door me heen. Op dat moment vooral: Wie hoorde dit allemaal? Zijn vrienden gniffelden maar het leek ze weinig te interesseren. Mijn vriendinnen trippelden door en zeiden nog altijd niets tegen mij. Ze hadden het niet gehoord! Ik voelde opluchting. Toch, het stak in mijn hart, het stak in mijn buik, het stak in de erwten die maar niet wilden groeien. Niet direct, maar vlak daarna overheerste het gevoel: Hij heeft gelijk! De erwten op mijn plankje waren geen ballonnen en de zo gewenste transformatie zou ook niet meer komen. Ik was en bleef plat, onaf, onaantrekkelijk in die zin. Zonder melodramatisch te willen doen, dat gevoel is nooit meer weg gegaan. Er is sindsdien letterlijk geen dag geweest dat ik die pijn van het gebrek aan fatsoenlijke tieten niet voel. Heel gek is dat niet Yara, want zeg nou zelf hoe ouder je wordt, van meisje naar vrouw, elke dag leer je meer over het belang van uiterlijk. Over hoe cruciaal het is voor een vrouw hoe ze eruit ziet. En tieten zijn het ideale uithangbord voor dat wat alle vrouwen willen zijn: ‘een lekker wijf’.

Natuurlijk, ik vind het pijnlijk om te lezen dat mijn gedroomde hemel voor jou regelmatig aanvoelde als de hel. Maar het spijt me Yara, als ik jouw verhaal lees, denk ik vooral: boehoe, wat rot voor je. Alle mannen willen naar je kijken. Alle mannen willen je. Ok, ze zien alleen je borsten en dat geeft je een ongemakkelijk gevoel. Je weet, ik ben een feminist, dus ik zou je volmondig gelijk moeten geven over de horreur van zulks mannelijk kleutergedrag. Maar zoals je vliegen vangt met stroop, lok jij mannen met je volle boezem. Advertising, zo moet je het zien. En als ze dan eenmaal in je winkeltje zijn, hoeft niet perse letterlijk, dan heb jij ruime keuze. Heb je dat zo nooit kunnen zien? What a waste!

Zit ik, plat & platinablond, opgescheept met een loser? Zeker niet. Ik heb een man die veel rondborstige zusters graag zouden willen. Hij zal wel een billen man zijn, of hij is gevallen op mijn intelligentie (duh!) of zoals zijn beste vriend zegt, omdat ik op zijn moeder lijk. Ik vraag er maar niet naar. Een mens mag ook wel eens een mazzeltje hebben. Ik prijs me gelukkig en blijf dagelijks twijfelen over een lening voor boobies van enig formaat. Zou dat me rust geven in mijn hoofd? Me zekerder maken, gelukkiger wellicht? Ik weet het niet. Jij mag het zeggen!

Door Renate Tromp & Yara Hannema

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!