Daders in Keulen waren toch geen vluchtelingen

15-02-2016 //

Ruim een maand geleden voerden mijn feminisme en haat tegen vreemdelingenhaat (waarom is daar geen woord voor?) een intense breinstrijd in mijn column: Keulen zet me klem. Waren het inderdaad vluchtelingen die massaal vrouwen aanrandden tijdens Nieuwjaarsnacht in Keulen? Eerst riep men van wel. Toen weer niet. En daarna toch weer wel. Feiten leken onder een dikke laag vuurwerk beland te zijn. Nu zijn ze er dan toch. Maar wie wil ze nog horen?

Langzaam kruipen de media uit hun schulp sinds de feiten - het waren toch geen vluchtelingen - op tafel liggen. Misschien waren ze in de hitte van de strijd toch iets te gretig geweest. Iets te politiek-correct, of juist overdreven niet. Wie kan er nog een touw aan vast knopen? Wie begrijpt nog hoe gebeurtenissen, verslaglegging en waarheidsvinding werken in onze media-wereld? Wat is de waarheid? Hij wordt net zo makkelijk geflipflopt als die heerlijke maar intens lelijke slippers die ik elk jaar overweeg te kopen. Maar dat doe ik toch ook niet?

De waarheid

Ik vroeg me destijds al af: wat is er precies gebeurd? Hoe kom ik aan waarheidsgetrouwe informatie? Want de dagen dat ik nieuwsmedia op hun blauwe ogen geloofde zijn allang voorbij. Door het verwarrende nieuws uit Keulen dreigde mijn hoofd te ontploffen. Voor wie moest ik nu opkomen?

Geen kort rokje meer

Mijn hoofd kwam op voor de vluchtelingen die zonder enig bewijs gecriminaliseerd werden? En mijn hoofd kwam op voor de vrouwen die van de Keulse burgemeester het advies kregen hun korte rokjes in te ruilen voor wijde broeken. Heeft de factor-vrouw, zoals hoogleraar publieke opinie Henri Beunders in de Volkskrant schreef, het laatste zetje gegeven om het taboe van een open afweging van de voor- en nadelen van de vluchtelingenstroom te doorbreken?

Anti-seksimestrijd of racisme?

Ja, zegt feministisch tijdschrift Lover. Net zoals in Duitsland en Belgie de media diep door het stof zijn gebogen en ruiterlijk haar fouten toegeven, zouden Nederlandse media - uitzonderingen daar gelaten - dat ook moeten doen. De conslusies zijn veel te snel getrokken en vrouwen zijn misbruikt voor een rascisitische agenda. 'Niet zonder enige trots kunnen we bij LOVER stellen dat we niet gebogen hebben voor de druk van de boze onderbuik. We werden erom verketterd. Verraders van onze zusters werden we genoemd. Vieze mokkels van het #zeghet-feminisme, toen we de hypocrisie aansneden van een anti-seksismestrijd die enkel door racistische drijfveren wordt gevoed.'

Wijf, Werk, Woning

Ze hebben waarschijnlijk gelijk bij Lover. Of deels gelijk. Het opkomen voor aangerandde vrouwen is voor de meeste mannen geen dagelijkse bezigheid en ineens leken ze er vol van. Toch schreef ik destijds ook: de oplossing ligt deels wel bij vrouwen. De CV's van de daders - 25 Algerijnen, 21 Marokkanen, 3 Tunesiërs, 3 Duitsers, 2 Syriërs, em 1 uit respectievelijk Irak, Libië, Iran en Montenegro - zijn uiteraard niet gepubliceerd.

Maar het zullen waarschijnlijk vergelijkbare groepen jonge mannen zijn die de voorsteden van Parijs onveilig maken. De jongens die rondhangen bij moskeeën in Brusselse buitenwijken en dromen over een leven dat er toe doet, desnoods in de Jihad in Syrië. Een ‘tienertour extreme’ voor jongens die gewoon hier – en daarmee bedoel ik hier in het westen – geboren zijn, maar om duizend rapporten vullende redenen nog niet zijn geworteld.

Jongens, zag ik tijdens drie dagen touren met de politie Rotterdam, die boven de 25 jaar in bijna alle gevallen van de politieradar verdwijnen. Omdat ze rustiger worden, een vrouw vinden voor wie ze hun best willen doen. Een baan zoeken, hoe suf en onderbetaald ook, om haar huisje, boompje, beestje te kunnen geven en zichzelf toegang tot haar liefde. De bekende drie W’s die altijd beginnen met de W van Wijf, dan Werk, dan (eigen) Woning. Maar misschien ben ik hopeloos naïef.

En nu ik

Het zou hoe dan ook jammer zijn als de opstand tegen fysiek en seksueel getint geweld jegens vrouwen weer helemaal verstomt. Als de jonge mannen die de straat op gingen hun rokjes weer in de kast terughangen. Daags nadat ik mijn column schreef, werd ik op straat toe gesist. Iets anders kan ik het niet noemen. Je zwijgt. Doet net of je gek bent. Van binnen word je boos. Tegelijkertijd denk je: wat doe ik dat hij naar mij sist? Wat heb ik aan? Loop ik raar? Uitdagend? Maar ook: wat is de schade die ik ondervind van dit gesis? Kan ik mijn schouders ophalen en doorlopen? Ik vind het een lastige. Het lukte mij in ieder geval niet direct. Slechts achteraf. Maar misschien is dat ook wel weer diezelfde intense breinstrijd die de boel - koste wat kost - probeert te sussen.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!