“Als ik thuis was bevallen, was ik nu dood geweest.”

20-06-2016 //

Afgelopen zaterdag stond er een impactvol interview met Beatrijs Smulders in het Volkskrant Magazine over thuis bevallen. Bij filmmaker Suzanne Sandberg (39) kwam alles weer boven.

Gisteren kon ik niet slapen. Het was half 2 in de nacht. Hartkloppingen, paniekgevoel. Brandende ogen. Uit het niets moest ik denken, écht denken, aan mijn bevalling, of beter gezegd: aan het drama dat zich voltrok vlak ná de geboorte van mijn dochter. Ze was nog geen tien minuten oud, ik had mijn moeder aan de telefoon ("Ze is er!") toen ik moest ophangen. Want auw, wat duwden de arts-assistent en verpleegkundige hard op mijn buik. Louise kon ik nu beter even aan mijn man geven. Huib ontblootte zijn bovenlichaam en nam onze dochter. Duwen, discussie, meer mensen. Ontwaarde ik paniek? Ik voelde nattigheid. Letterlijk: ik greep in een plas bloed, voelde de warme stroom. Toen begon ik te trillen. "Ik loop leeg!"

De alarmknop werd ingedrukt, de gynaecoloog keek ernstig en ondernam actie. Hoppa, daar racete het team met mijn bed door de lange gangen naar OK 1. God wat was het ver. Ik zat in een film. Ik keek naar de voorbijschietende tl-lampen. In de lift zag ik Adriaan, mijn overleden eerste liefde, in fel wit licht. Ik sloot mijn ogen, voelde me vredig. Meteen daarna sperde ik mijn ogen juist open, dacht aan Huib. En dat ik hem niet alleen en met drie kinderen wilde achterlaten. Dit was overleven. Alert blijven nu.

In de OK werd ter controle naar mijn naam en geboortedatum gevraagd, en ik weet nog hoe ik die gegevens als een militair opdreunde, snel en hard. Laat ze me alsjeblieft redden!

Ik ben gered. Mijn placenta, die niet losliet en ervoor zorgde dat ik in korte tijd meer dan 3.2 liter bloed verloor, is operatief verwijderd. Ik heb drie zakken bloed gekregen en nog heel veel vocht. Het herstel duurde maanden. Mijn dochter kon ik de eerste week in het ziekenhuis amper zelf vasthouden. Eenmaal thuis kreeg ik extra kraamzorg. De huisarts kwam op bezoek. Ze vertelde me dat ik dit niet had overleefd als ik thuis, 2 hoog, was bevallen.

Louise had me nodig, dus écht intensief stilstaan bij wat er was gebeurd, deed ik niet. Of niet genoeg. Drie maanden na haar geboorte stond ik met een camera op het spoor. Camjo klus voor Prorail. Acht maanden na haar geboorte zat ik drie dagen in Noorwegen. Internationale filmopdracht. Een jaar later nam ik een baan aan in Amersfoort en was vier dagen per week weg, van 7 tot 7. Vergissing.

Nu zijn we dik 2,5 jaar verder. Het gaat goed. Ik loop veel hard, omdat ik dan voel dat ik leef. Dat mijn lichaam het nog doet. Ik combineer werk met gezin en ben iedere ochtend moe. Maar wie niet? Ik vertel mijn drie kinderen en Huib dat ik van ze hou, élke dag. Louise heeft een zeer sterke voorkeur voor Huib. Wat ik goed snap, maar wat ook pijnlijk is. Want komt dit door onze start samen?

Goed. Ik dacht gisterennacht dus aan dit alles, omdat ik even daarvoor het interview met Beatrijs Smulders in Volkskrant Magazine had gelezen, waarin zij pleit voor de thuisbevalling. En de vele reacties op haar verhaal.

Ik geloof wel dat Beatrijs gelijk heeft over de functie van pijn. Ik denk niet dat het uitmaakt of je thuis bent of niet om te kunnen ontspannen. Ik weet niet wat de exacte cijfers zijn betreft babysterfte, maar ik ben geraakt, omdat ik het gek vind dat ik niks lees over eventuele moedersterfte.

Alledrie onze kinderen zijn in het ziekenhuis geboren. Bij alledrie de bevallingen heb ik geen pijnstilling gehad. Ik voelde me bij alledrie erg veilig en op mijn gemak -voor zover dat mogelijk is tijdens een bevalling - in het ziekenhuis. De jongens kwamen natuurlijk en bij 40 weken, Louises komst is opgewekt. Wat heel fijn was. De bevalling van haar was veruit de fijnste. Op die vreselijke nasleep na.

Als ik thuis was bevallen, wat mocht van de verloskundige, was ik dood geweest. Het is dat mijn zus klinisch verloskundige is en ik met haar tips wist wat ik moest zeggen en doen om ervoor te zorgen dat ik in het ziekenhuis werd ingeleid. De verloskundige begreep het niet, probeerde me over te halen te blijven. Ik mocht tenslotte thuis bevallen. Het is dat ik zo assertief ben, anders was ik nu dood geweest.

Foto: Suzanne Sandberg en dochter Louise

Over alssuzannehetkan

Suzanne Sandberg (39) is filmmaker, vloggende 'kok', echtgenote en moeder van 3. Dit alles combineert ze als een echte ambitious mama.

Reacties

  • hm82 23-06-2016 0:30

    Wat een vreselijke ervaring die je beschrijft! Ik kan me voorstellen dat zo’n bijna dood ervaring vlak na de bevalling van je dochter enorm traumatisch is geweest. Wat moet het ook vervelend zijn geweest dat er in je omgeving weinig oog voor was in de weken na de bevalling.
    En toch, met enige schroom zou ik graag wat kanttekeningen plaatsen bij je verhaal. Dit doe ik omdat ik het moeilijk vind als er onvolledige informatie over bevallingen wordt gegeven en als in mijn ogen onterechte uitspraken blijven rondzingen. Concreet heb ik moeite met de titel van je verhaal “Als ik thuis was bevallen was ik nu dood geweest”. Het is namelijk niet te zeggen hoe de bevalling zou zijn gegaan als je thuis was.
    In de titel zit de aanname dat je thuis ook zo zou zijn gaan bloeden, en dat is en blijft de vraag. Je schrijft immers “Louises komst is opgewekt”.  Een inleiding dus. Het is niet ondenkbaar dat een inleiding de kans op een vastzittende placenta vergroot (er is hier nog geen gedegen onderzoek naar gedaan, wél is bekend dat én het aantal fluxus (heftige nabloedingen) stijgend is, én het aantal inleidingen. Er zou een direct causaal verband kunnen zijn). Daarnaast schrijf je dat er hard op je buik geduwd werd. Over dat handelen zijn medici ook verdeeld. Sommigen zijn van mening dat het meer kwaad dan goed doet.
    De stelling dat je dood zou zijn geweest als je thuis was bevallen valt dus te bediscussiëren. De titel is mijns inziens helaas onnodig bangmakend. Meerdere onderzoeken hebben aangegeven dat een thuisbevalling, in ieder geval bij vrouwen die al eerder een kind hebben gebaard, voor de baby dezelfde uitkomsten geeft als in een ziekenhuis, en dat de uitkomsten voor de moeder zelfs beter zijn.  Je schrijft: ”Ik weet niet wat de exacte cijfers zijn betreft babysterfte, maar ik ben geraakt, omdat ik het gek vind dat ik niks lees over eventuele moedersterfte.” Wat betreft babysterfte is de kans hierop bij een normale zwangerschap dus even groot in een thuissituatie als in het ziekenhuis, en complicaties voor de moeder zijn in een ziekenhuis situatie juist ernstiger (één van de redenen hiervoor is een grotere kans op een (onnodige) keizersnede die zowel op korte termijn als op lange termijn schadelijk is. In Amerika bijvoorbeeld is de moedersterfte weer aan het toenemen door de toename van het aantal keizersneden!).
    Ik ben het dus compleet met je eens dat het gek is dat je vrijwel niets leest over moedersterfte (en andere korte en lange termijn schade voor de moeder).  Verder is het niet correct geweest van jouw verloskundige om je over te halen om thuis te bevallen. De keuze hieromtrent is geheel aan jou. Zorgverleners dienen je enkel te informeren, door de voordelen en nadelen van verschillende opties te bespreken, zodat jij de keuze kan maken die bij je past. Helaas is dat nog niet overal in de geboortezorg goed doorgedrongen.
    Hoe dan ook, ik wil absoluut niet bagatelliseren wat jij hebt meegemaakt. Wat jij hebt meegemaakt is enorm heftig en dat wil ik niet ontkennen. Ik heb dus enkel moeite met je titel die onterecht bang makend is voor huidige en toekomstige zwangeren. Mijns inziens zou het de werkelijkheid meer recht doen, en een genuanceerder beeld voor andere vrouwen geven, als je in de opening iets had geschreven als “ Als ik tijdens een thuisbevalling net zo heftig was gaan nabloeden als bij de ziekenhuisbevalling, dan was ik dood geweest -  of zo’n heftige nabloeding bij een niet opgewekte (thuis)bevalling zou zijn gebeurd, dat blijft de vraag!”

    Meer artikelen uit ons netwerk

    Volg ons!