Ben ik een bedrieger?

5-01-2017 //

Ken je het impostor syndrome oftewel het bedriegers syndroom? Het is een typisch vrouwelijk fenomeen en je raadt het al: het is niet iets goeds.

Het komt erop neer dat veel vrouwen, ongeacht hun succes, niet in zichzelf geloven. Diep in hun hart denken ze eigenlijk niet echt iets te kunnen. Het wachten is op het moment dat ze door de mand vallen.

Terwijl ik dit schrijf, denk ik stiekem ook: ben ik nou de uitgelezen persoon om hier iets over te schrijven? Waarom heb ik überhaupt het idee dat mensen op mijn mening of visie zitten te wachten. Welke bewijzen zijn ervoor dat dit zo is? Maar maakt me dat een bedrieger?

Mijn vader noemde mij vroeger een geslaagde combinatie van beauty & brains. Op mijn slechte dagen maakte ik daarvan: net niet mooi genoeg en net niet slim genoeg. Anders gezegd, twijfelen en onzeker zijn is voor mij een tweede natuur. Amerikaans onderzoek naar het impostor syndrome toont aan dat er een grote kans is dat ook ik lijdt aan dit syndroom. Maar liefst 75% van alle vrouwen heeft er last van.

Behaalde successen niet vieren en niet geloven dat jij daar iets mee te maken hebt, is op zichzelf best treurig. Maar het heeft een versterkend effect dat nog veel dodelijker is. Door successen niet aan jezelf toe te schrijven, voed je je ambitie niet. Wie lijdt aan het impostor syndrome is bang om ontmaskerd te worden en kijkt wel uit al te veel te ondernemen.

Ondanks mijn onzekerheden, herken ik mezelf hier niet in. Dingen niet aandurven, niet op de voorgrond treden, de lat laag leggen zodat je bij ‘ontmaskering’ niet zo hard valt, dat ben ik niet. Als aan mij wordt gevraagd om mee te doen aan een tv-programma zeg ik direct ‘ja’. Mijn eerste film maakte ik op instigatie van een ander. Ik dacht meteen: dat kan ik heus wel. En zo doe ik al jaren nieuwe dingen zonder aarzeling. Tot het moment daar is, het zweet in mijn oksels voel klotsen en ik me afvraag hoe ik mezelf zo heb kunnen bedriegen.

Ik vind het jammer dat onzekerheid bij veel andere vrouwen een lekker, avontuurlijk, blijmoedig leven in de weg staat. Tegelijkertijd vraag ik me hoe het komt dat ik (en veel andere vrouwen met mij) ondanks die chronische onzekerheid wel dingen aandurf en mijn ambities probeer waar te maken. Is het een gebrek aan realisme, is het blind zijn voor gevaren, of is het ervaren hebben dat klotsende oksels en zelfs door de mand vallen en falen niet zo erg zijn? In ieder geval niet erger dan het leiden van een avontuurloos leven.

In mijn werk prijs ik mezelf elke dag gelukkig dat ik zoveel gave vrouwen ontmoet. Vrouwen die al dan niet lijden aan het impostor syndrome. Ze hebben hun onzekerheden, maar stappen daar dagelijks overheen omdat ze hun ambities waar willen maken. Misschien moet de ene vrouw eens stoppen de andere vrouw allerlei syndromen en aandoeningen aan te praten. Misschien moeten we juist onze vrouwelijkheid inclusief matching onzekerheden omarmen. Ze brengen de wereld de twijfel die leidt tot twee keer kijken en betere oplossingen. Ze brengen de wereld nieuwe creatieve vergezichten die verandering brengen. Laten we niet proberen onszelf te verharden, verzakelijken en vermannen. Laten we onze ambities waarmaken door vrouw te blijven.

Deze column schreef ik voor Opzij.

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!