Help, ik ben net moeder geworden.

5-07-2016 //

 Blogger Lucette Vermeijden is ondernemer en net moeder geworden van een prachtige dochter. Lees hier hoe haar nieuwe leven van loslaten & meevaren haar vergaat.

Als ondernemer wil je alles naar je eigen hand zetten. Zo wilde ik niet een gewone huidtherapeut worden zoals iedereen dat van je verwacht; Je begint een praktijk en gaat huidtherapeuteische behandelingen geven. Nee, ik wilde graag iets nieuws, iets anders en iets beters in de zorg. Dus ook al waarschuwt iedereen van te voren: ondernemen in de zorg is niet een makkie(zacht uitgedrukt, ze bedoelden is bijna onmogelijk), ik moest en zal het toch doen, wat Ik wil en op Mijn manier.

Zo ben ik dus al 5/6 jaar bezig met Nazorg Borstkanker en alles wat ik daarbij op mijn pad heb gekregen of waarvan ik dacht dat ik dat erbij moest halen om mijn doel te behalen. 

Maar dan nu voor het eerst in mijn leven heb ik echt even helemaal niets te willen, te vertellen, naar mijn eigen hand te zetten. 

Ik wilde in de 38ste week bevallen. Maar dat werd in de 42ste week. Dat wachten was een ramp. Ik wilde thuis in bad bevallen. Alles stond klaar. Alle droombeelden en doemscenario’s had ik bedacht. Ook dat ik toch naar het ziekenhuis moest, maar dat zal me toch niet gebeuren. O en ja hoor, ik moest naar het ziekenhuis. Het duurde te lang, de weëen kwamen niet op gang. De bevalling moest worden ingeleid. 

Inleiden, dat is pas alles uit je handen laten glijden. Je zit gewoon te wachten totdat de juiste hoeveelheid vloeistof in je lichaam is gelopen en dan ineens wordt je overvallen door een weëenstorm die niet meer te stoppen is. En na 5 uur weeënstorm, wordt er in de 10 seconden rustpauze pijnmedicatie voorgesteld, de ruggenprik. Nou daar had ik van te voren echt nee tegen gezegd. Kom op zeg. Je gaat een kind baren. Dat doe je gewoon ongeacht de hoeveelheid pijn. Nee ik wilde alles zelf doen. 

‘Maar mevrouw dit is nog maar het begin, dit gaat nog wel 6 uur zo door’. Zei de zuster. O ja? OK: ik geef me over, een ruggenprik dan maar. 

Mooi.. en je bent zo verdoofd. Aan de onderkant dan. Aan de bovenkant was ik knetter stoned. 

En inderdaad nog 6 uur, duurde dat. En dan nu, mevrouw, zetten wij de verdoving weer uit en de weëen-opwekkers weer aan. O… OK…. nou nee, wacht. Nu mag ik iets zeggen en doen. IK WIL……. voordat die weëen-opwekkers weer op hun maximale toeren draaien, op eigen kracht proberen te persen. ‘Ok’ zei de leuke verloskundige. Ze ging op een afstandje staan, met haar armen over elkaar, en zei: ‘laat maar zien dan’. Prima. 

En daar was ze: in 20 minuten. Zo mooi zoals dat ging was eigenlijk het enige wat ging zoals ik had gehoopt. 

Zo en dan nu op naar de controles. Want mijn vliezen waren al gebroken voor de bevalling en dat verhoogd de kans op infectie bij je kindje. 

Goed, er komt een arts- assistent binnen.
Dat meisje is net geboren en wordt onderzocht door vreemde koude handen. Ze begint te blèren. Inderdaad best wel een beetje hysterisch smile. En ja hoor, voldoende reden om haar een nacht ter observatie te houden. Ok ik, wij mogen niet naar huis. Ik MAG niet met mijn man mee om te genieten van het compleet nieuwe; wij met z’n drieën.

Borstvoeding.

Ah fijn, nog iets wat ik echt heel graag wilde lukt wel, meteen vanaf het eerste moment voldoende melk en ze dronk. Of toch niet. Na de eerste keer drinken is er meteen een stukje uit mijn tepel. En dat werd ergere en erger en elke verpleegkundigen wist wel hoe ze mij moesten helpen, en allemaal zeiden ze hetzelfde, maar het hielp niet. De lactatiekundige dan maar. ‘Je doet dit en dat en dat en kijk eens! hartstikke mooi.’ Ik verging van de pijn, maar deed alsof het prima ging, want ik moet en zou borstvoeding geven. En de lactatiekundige was blij, totdat mijn lieve dochtertje er met haar schattig mondje van af ging en er een straaltje bloed uit mijn tepel haar mooie gezichtje spoot. Sjonge jonge kan het nog dramatischer?  

‘Huh, dat gebeurd mij nooit, zei de lactatiekundige’. MMMM waarschijnlijk gaat ook dit onderdeel toch weer anders dan ik had gehoopt. 

Na 16 dagen borstvoeding, geven, aanleggen, kloven en kolven, ontstekingen en uiteindelijk antibiotica heb ik ook die droom moeten laten varen. 

Even kijken wat hebben we dan nog meer??

Uhm ja mijn bedrijf. 

Mijn bedrijf gaat zonder mij niet zo goed verder. Dat had ik waarschijnlijk beter moeten organiseren. Het is niet dramatisch en oplosbaar, maar ik ben nu 3 weken na mijn bevalling en zit er wel over te denken om eerdaags toch even naar de praktijk te gaan om er weer eens te zijn en te zien waarom het lijkt alsof iedereen een beetje in een afwachtende houding aan het werk is. Het is niet zo fijn om je omzet achteruit te zien gaan en er niets aan te kunnen doen. En ik weet gewoon dat wanneer je weer wat energie steekt in het een en ander je weer snel op het oude niveau zit.

Alleen hoe en wanneer mag het weer? Ga ik niet te snel, loop ik niet te hard van stapel? Mijn lichaam voelt goed, maar ik merk soms ook wel dat ik iets wordt teruggefloten als ik wat te veel gedaan heb. Ik heb daarom het volgende bedacht.

In 5 stappen naar een nieuw leven.

Ik ga in een soort stappenplan steeds meer doen. Maar zet mijn dochter dan op de 1ste plek en daarna mezelf. Ik denk dat dat voor nu reëel is. En dat ik mezelf dan op de 2de plek zet en niet mijn man of werk, is ervaring en wat ik heb gehoord en geleerd van anderen. 

Stap 1. Hoe zorg ik voor mijn dochter? Wat is haar ritme? en wat heeft ze nodig? Volgens mij beheers ik dit nu goed.
Stap 2. Hoe zorg ik ervoor dat ik geduld en de rust behoudt om een gezonde en stabiele moeder te zijn? Dit beheers ik nu maar moet ik altijd vast zien te houden.
Stap 3. Hoe zorg ik voor mijn dochter en Mezelf? door bv naar de pedicure te gaan, te sporten, goed te eten/koken en te slapen als dat kan.
Stap 4. Hoe zorg ik voor mijn dochter en Mezelf en mijn man en het huis? Plannen en snel werken. Hier ben ik nog niet helemaal.
Stap 5. Hoe zorg ik voor mijn dochter en Mezelf en mijn man en het huishouden en mijn WERK? Hier ben ik nog helemaal niet.

Ik geef mezelf nog 3 weken om hier een plan voor te bedenken. Heb er wel echt weer zin in om aan de slag te gaan. 

Mijn levensles is dus dat je soms echt helemaal moet loslaten, meevaren, aanpassen aan de omstandigheden en wanneer het kan weer de touwtjes in handen nemen.

Lees hier het interview dat Ambitious Mama voor haar bevalling met Lucette had.

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks.

Over Lucette Vermeijden

Lucette Vermeijden (29) heeft een dochter van 4 maanden en is zelfstandig ondernemer. Haar doel is om de nazorg van borstkanker patiënten te optimaliseren.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!