Help, ik ben al tien jaar moeder

14-03-2016 //

Mijn oudste dochter is 10 geworden. En ik dus ook. Nou ja, als moeder. Haar tiende is mijn tienjarig jubileum als ambitious mama. Door de schok krijg ik zin om de balans op te maken.

Tien jaar moeder, ik kan het eigenlijk niet geloven. Het lijkt gisteren dat ik onderweg in de auto telkens weer omkeek naar dat kinderstoeltje waar iets in zat te kirren dat kennelijk van mij was. Als ik vooruit keek was ik de vrouw die ik al een tijdje was. Keek ik achterom dan leek ik als een superheld te transformeren in een verliefde moeder die verdween zodra ik mijn hoofd weer omdraaide.

Het was – en is soms nog steeds - onwerkelijk. En geweldig! Elke dag sta ik op en denk: Hah, straks zie ik de kinderen weer. Sorry als je nu moet braken, maar het is echt waar. Aan moeder zijn heb ik erg moeten wennen, maar kinderen om me heen hebben vind ik echt het allerleukste dat er is. En toch werk ik zo vaak als ik maar kan. Zie daar de innerlijke strijd die ik dagelijks voer. Wie ben ik? Wat wil ik? Als mens, als vrouw, als moeder. Hoe word ik een gelukkige ambitious mama? Duh, je kent het wel.

Het vroeg veel van mijn inlevingsvermogen om van specifiek deze baby te houden.

Als je al van jongs af aan dagdroomt over wie later jouw kinderen zullen zijn, valt het vies tegen om een baby te krijgen. Dan weet je namelijk nog niks. Baby’s lijken verdacht veel op elkaar en van enige persoonlijkheid is geen sprake. Het vroeg dus meteen veel van mijn inlevingsvermogen om van specifiek deze baby te houden. Klinkt dat onaardig? Zijn andere moeders op slag verliefd? Ik moest me echt nog even ‘inlezen’.

Mijn zwangerschap viel samen met het bijkomen van een burn out, ach ja had ik die vast gehad. Werken was uit den boze, dus om me niet dood te vervelen deed ik twee deeltijdstudies: journalistiek en vrouwenstudies. Toen die klaar waren en mijn dochter één jaar werd, wist ik: ik wil écht weer aan het werk. Ik wil terug naar mensen die ik wel begrijp en zij mij. Niet dat de onzekerheid van het moederschap ondraaglijk was of dat ik niet genoot, maar werken is gewoon zoveel makkelijker. Zoveel minder confronterend.

Bovendien hechte ik veel aan mijn onafhankelijkheid, iemand zijn of beter gezegd iemand proberen te worden, iets toevoegen aan de maatschappij. Echt gelieerd aan geld verdienen en ‘economische onafhankelijkheid’ was dat niet, het was meer een onafhankelijkheid van denken dat ik zocht. Dat daarmee noch de hypotheek noch de boodschappen betaald kunnen worden, realiseerde in die tijd alleen mijn man zich.

Hoe word je in Nederland een gelukkige ambitious mama?

Goed, daar ging ik. Ik had extra gestudeerd voor journalist en feminist. Schrijven zou ik. En filmen. Over vrouwen en werk, over het moederschap en hoe dat allemaal te combineren. Je hoeft niet lang moeder te zijn om daar problemen te voorzien. Een goudmijn! Nou ja, aan ideeën. Rijk bleek je niet te kunnen worden van het werkend moederschap, zou ik snel leren. Hoe dan ook, onstuitbaar ging ik aan de slag met mijn missie die ik nu zelf dagelijks beleefde: hoe word je in Nederland een gelukkige ambitious mama?

De afgelopen tien jaar heb ik in dit Droste-effect gezeten. Ik regel me suf om freelance klussen en opvang voor mijn kinderen aan elkaar te koppelen. Zeven jaar geleden draaide ik zelfs hoogzwanger van de tweede mijn docu over de combinatie werk en kinderen in Nederland én Zweden. Dat was fysiek best pittig maar vooral mentaal. Ik had deze zwangerschap niet gepland, was eerlijk gezegd een beetje boos op de baby in mijn buik. Alsof ik niet net had besloten het er bij eentje te laten en zelfs mijn schoonmoeder al had ingelicht.

Interview met Mariëtte Hamer

In Zweden leerde ik dat – de Zweedse uitgezonderd – alle andere Westerse vrouwen niet het aantal kinderen krijgen dat ze eigenlijk willen. Omdat ze niet zien hoe ze dat allemaal geregeld krijgen met hun werk. Pijnlijk herkenbaar. Bijna nog erger was mijn blijvende gevoel van schaamte wanneer ik –een film makend over werk en moederschap – met een puntbuik bij een afspraak voor een interview kwam.

Toen ik moeder werd, voelde ik me onderdeel worden van die geheime club van moeders.

Mijn moederschap, met al haar ups & downs, is dus verbonden met het moederschap van alle andere vrouwen. En ik ben daarin zeker niet de enige. Laatst zei een vrouw die ik interviewde het heel mooi. ‘Toen ik moeder werd, voelde ik me onderdeel worden van die geheime club van moeders. Alle moeders waar ook ter wereld herkennen zich in elkaar, zijn verbonden. Een moeder die een andere moeder ontmoet, weet meteen al zoveel. Je begrijpt elkaar zonder introductie.’ Het kwam recht mijn hart in.

Op de ochtend van mijn dochter’s tiende verjaardag was ik al om 5 uur wakker. Om half zeven hoorde ik haar  naar de WC gaan. Ik liep de gang in en vroeg: ‘Wil je nog even bij mij liggen of ga je liever even lezen?’ Ze ging liever lezen. Toen ik me omdraaide voelde ik een lichte teleurstelling. En drie zuchten later trots. Trost op het feit dat ze het fijn vindt om met zichzelf te zijn, haar rust heeft gevonden in lezen en durft aan te geven wat ze wil zonder bang te zijn om een ander– om mij - teleur te stellen. Een mooi resultaat van tien jaar ambitious mama zijn.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!