Meelopen of meeloper?

25-09-2016 //

Soms ontdek je ineens de ware betekenis van een woord of uitspraak.
Dat had ik van de week.
Bij De Wereld Draait Door zag ik Nasrdin Dchar, wiens achternaam ik net heb moeten googlen.
Het is de tweede keer dat hij mij als Nederlander toespreekt.
In niet mis te verstane woorden.
Ik ben er stil van. En voel nu meer dan ooit wat ‘ergens stil van zijn’ betekent.
Wat me raakt is dat hij zo graag met Nederland in gesprek wil.
Dat ons land één persoon zou zijn waar je ‘in alle redelijkheid’ mee kunt praten.
Wat me raakt zijn de diepe emoties als hij vertelt over zijn kinderen.
Hoe kan je een onbezorgde vader zijn als je een existentiële twijfel hebt over hun toekomst.
Niet of zij het wel zullen maken, of ze hun geluk zullen vinden, de juiste partner en een leuke baan.
Maar of ze eigenlijk wel welkom zijn, gewenst, geaccepteerd.
Of vreemdeling blijven, allochtoon, de ander.
Zelf heb ik ook zorgen over mijn kinderen.
Wonend in een gouden kooi in de Randstad vraag ik me sinds ze er zijn bijvoorbeeld af hoe ik hen de multiculturele samenleving bijbreng.
Natuurlijk omdat ik menslievend ben en vreemdelingehaat haat.
Maar ook omdat ik weet dat dit dé wereld is waarin mijn kinderen straks de ander zijn als ze het niet zullen begrijpen.
Mijn zoontje zit naast een Turks jongetje, één van de weinige kids met een andere culturele achtergrond in zijn klas, maar durft niet met hem af te spreken.
‘Straks verstaat zijn moeder me niet’, zei hij toevallig vorige week nog met zo’n blik van: dat ga ik dus echt niet doen.
En bij ons wilde het jongetje ook niet spelen.
Vrees voor het onbekende dook ineens op in mijn eigen huis.
En daarnaast zijn er zoveel andere dingen waar je zorgen om kunt hebben waar het je kinderen betreft.
Zorgen die de nachten vullen en je slaap afpakken.
Als ik Nasrdin hoor spreken voel ik echter dat zijn angst over de toekomst van zijn kinderen dieper gaat.
Het gevoel van belonging is zo basaal, dat moeten missen brengt stilstand. En dat gemis ken ik niet.
Ik snap dat Nasrdin zich als vader verantwoordelijk voelt. Iets wil doen om de situatie te veranderen…voor zijn kinderen.
Vandaar zijn wens om met Nederland om tafel te gaan, dat zou de grootte van het probleem minder verstikkend maken, behapbaar.
Al na een paar minuten weet ik: ik ga zondag meelopen met 'zijn' Ieder1 parade 'om de veelkleurigheid van Nederland te vieren'..
Mijn gevoel over zoveel onrecht in de wereld, dichtbij en ver van huis, is dagelijks aanwezig.
Al sinds ik een heel jong meisje ben.
Het gaat nooit over mij en toch beneemt het me zo vaak de adem.
Nu kan ik iets doen.
Toch is er ook bij mij de cynische twijfel.
Niet over de oprechtheid van deze actie, maar over die van mij.
Zal ik me niet schamen als ik daar straks loop, ongetwijfeld tussen meer ‘anderen’ dan ik ooit van mijn leven in eigen land bij elkaar zag.
Is het niet te makkelijk, gratuit, om aan een oproep gehoor te geven zonder ooit enig initiatief genomen te hebben.
Ga ik meelopen of ben ik toch vooral een meeloper?
Is dit de manier om de argumenten te vinden die mijn zoontje overtuigen wel bij zijn Turkse klasgenoot te gaan spelen.
Misschien niet.
Toch ga ik het doen. Zoals ik al zei, Nasrdin heeft me geactiveerd met zijn verhaal.
Thuis blijven is simpelweg geen optie meer.
Niet omdat ik boete wil doen.
Ik voel geen schuld, alleen maar schaamte.
En weet dat het de menselijke natuur is die maakt dat het is zoals het is.
Niet alleen de Nederlandse cultuur.
Niets doen is erger.
Pleur op zeggen is erger.
Dus ga ik lopen, lopen tot de dagen weer van Ieder1 zijn.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!