The day after Hillary

10-11-2016 //

Vandaag is de kater een stuk groter dan gisteren.
Als ik iets heel erg vind, blokkeert er bij mij iets.
Dan kan ik mezelf direct het gevoel geven dat het toch niet uitmaakt.
Michael Moore was een van de weinige die wél wist dat Trump ging winnen en ook precies waarom.
Vooraf waarschuwde hij mij en de rest van de wereld terecht dat we het slechte nieuws niet willen zien.
Ons leven is al zo ingewikkeld, we kunnen het er simpelweg niet bij hebben, analyseerde hij.
Maar dat is het bij mij niet.
Ik weiger gewoon te geloven dat de wereld slecht is, dat er zoveel slechte mensen zijn die willens en wetens zulke slechte keuzes maken.

Naïef is een keuze

Noem het naïef. Naïef is een keuze en ik maak hem elke dag. Het is lijfsbehoud, anders schaam ik me zo mens te zijn dat ik niet weet of ik wel onderdeel van die groep moet blijven.
Maar na de speech van Hillary ‘the day after’ kwam die kater dus alsnog. Haar zo sterk, scherp en waardig te zien deed zoveel pijn dat er qua ontkenning geen houden meer aan was.
Hillary is allesbehalve naïef. Zij weet hoe de hazen lopen. Maar kreeg daar onvoldoende credit voor.
De pijn blijft de vraag oproepen: waarom?
Waarom is goed zijn, extreem goed zijn en dat naast iemand die zo fout is toch niet genoeg geweest?
De analyses daarover vliegen me om de oren, maar er is nog geen één die het mij echt doet snappen.

Het goede nieuws is – en het is weer Michael Moore die ons opdraagt dat elke dag aan onszelf te herhalen – dat in absolute aantallen Hillary wel heeft gewonnen. Meer mensen stemden voor haar, maar dat rare kiesmannen (weer die mannen grin) systeem heeft haar genekt.

Maxim Hartman wist het al

Het slechte nieuws is dat haar vrouw-zijn wel degelijk een rol heeft gespeeld in het verlies, zeker in die zo belangrijke staten die ze had moeten winnen. En het zal een rol blijven spelen ver na deze kater.
Ik schreef het eerder al: Hillary nam een groot risico als het gaat om de emancipatie van vrouwen. Door op het hoogste podium een gooi te doen naar de belangrijkste leiderschapspositie in de wereld, vooralsnog voorbehouden aan mannen, triggerde ze een gevaarlijk backfire effect. Pardon my english.

Boze mannen

Allereerst zijn er de in de analyses veel genoemde boze witte mannen, waar er nou eenmaal heel veel van zijn. Zij kiezen nog liever voor een boze witte man met een pathologische aandoening (of 2, 3, 4…), dan dat ze voor een vrouw kiezen. Een vrouw die veel slimmer, invloedrijker, zichtbaarder is dan zij en al hun vrienden, collega’s, zwagers, en clubgenoten bij elkaar ooit zullen zijn.
Maxim Hartman, onze Nederlandse Michael Moore, roept het al jaren: vrouwen domineren, zijn slimmer dan mannen en doen het veel beter.
Mannen zien dat ook en zijn boos. En bang. Bang om alleen te zijn waardoor ze zich uiteindelijk toch laten domineren. Hillary maakte dat gevoel van onvermogen in elke speech en elk debat manifest. Op 8 November konden al deze boze witte mannen hun eigen dominante vrouw niet wegdrukken. Maar wel de vrouw die staat voor hun ongemak, hun gekrenkte ego, hun gevoel er niet toe te doen.
Waarom is dat een backfire op de emancipatie? Een potentiele brandgevaar ligt volgens Maxim Hartman voor elke vrouw op de loer en die tegenkrachten zijn schadelijk voor de vrijheid en veiligheid van vrouwen. Ik ben geneigd hem te geloven. Zeker als ik zoveel succesvolle vrouwen interview die daar thuis last van ondervinden. 'De man van…' zijn is ook hier een positie zonder status.

Hillary is back

Daarnaast heeft Hillary door te verliezen onbedoeld het vooroordeel bevestigt: vrouwen zijn geen leiders.
Michael Moore roept niet voor niets op niet te vergeten dat Hillary eigenlijk gewonnen heeft. En Hillary zelf sprak er in haar verliezersspeech zelf zo over: “'Ik weet dat op een dag iemand door dat glazen plafond breekt. Hopelijk eerder, dan we nu kunnen verwachten." En rechtstreeks tegen jonge meiden zei ze: 'Twijfel er nooit aan dat je waardevol en krachtig bent, en dat je elke kans verdient om je dromen na te jagen en waar te maken.”
Ze weet dat het tegendeel opnieuw bewezen is en dat het lang kan duren voordat er weer een vrouw zo dapper is, of zo gek, om het opnieuw te proberen. Toch voert ze letterlijk tot haar laatste snik campagne voor een verandering op dat punt en laat ze zien wat voor president ze had kunnen zijn.

Wat vertellen we onze dochters?

You can’t be what you can’t see. Het is een bekende feministische leuze. Maar het omgekeerde is ook waar. Hillary heeft iets gedaan dat voor onmogelijk werd gehouden. Ze kwam, zag en overwon. Ondanks de bevestiging van het stereotype denken, ondanks het manifest maken van de boosheid onder veel mannen. Uiteindelijk overwint het gevoel: het was het waard. Vooruitkijkend sluit ik me aan bij een artikel op de Huffington Post: What do we tell teh children? Het is aan ons om onze kinderen de les te geven dat meedoen belangrijker is dan winnen. Zelfs als je daar als groep nare blessures aan overhoudt en misschien nog wel verder weg zakt in de competitie.

“Say that silence is dangerous, and teach them how to speak up when something is wrong. Then teach them how to speak up, how to love one another, how to understand each other, how to solve conflicts, how to live with diverse and sometimes conflicting ideologies, and give them the skills to enter a world that doesn’t know how to do this.”

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!