Toy Story thuis

22-03-2017 //

Thuis werken is heerlijk. Niemand die me verwijt dat een legging geen broek is. Geen radio 538 om me heen. Geen domme gesprekken van collegaatjes over wat hij zei en toen zij zei. Heerlijk, echt.

In de ochtend gaat ieder zijns weegs. Manlief vertrekt naar zijn kantoor in Amsterdam en de kids gaan naar school. Alleen onze ADHD-hond blijft achter, want die heeft geen werk of school. Die hond is er ook puur en alleen om mij af en toe achter mijn computer vandaan te jagen. En die taak neemt hij zeer serieus.

Daar heeft hij zo zijn eigen tactieken voor. De kunst is hem niet aan te kijken als ik naar beneden sluip voor een cappucino en een beschuitje met aardbeien. Honden kunnen je zo’n schuldgevoel geven! Daar kan een pasgeboren baby nog een puntje aan zuigen.

Foto: Jagger

Enfin, van de week zit ik dus weer achter mijn bureau een stukje te tikken over vrouwen, ambities en balans. Frappé, frappé, toujours frappé en voorlopig verveelt dit onderwerp mij nog lang niet.

Plotseling hoor ik een vreemd geluid. Het klinkt alsof de hond zijn keel schraapt om een jankspeech af te steken over zijn hondenleven. ‘Wat nu weer?’, denk ik. Laatst had ie al met een stok een sneetje in z'n tong gehaald en lag hij anderhalve dag zachtjes te piepen. Inderdaad: het is een reu. Kort daarvoor had hij zo’n distel uit z’n vacht geplukt en doorgeslikt (why?) en liep hij serieus dagen te kuchen en te proesten. Kortom: nu dit weer?!

Bij de derde keer loop ik naar beneden en spreek hem bestraffend toe. In de trant van: ‘Hou daar onmiddellijk mee op!’ Maar het geluid komt telkens terug. ‘s Nachts in bed word ik er zelfs wakker van. Mmm, is het wel de hond? Of is het misschien toch de printer? Ik loop door het huis en wacht in elke kamer een paar minuten, schichtig om me heen kijkend (het is nog steeds midden in de nacht). Waar komt dat k-geluid vandaan? Ik verdenk zelfs de levenloze fietspomp in de hal ervan uit zichzelf een pompje te wagen.

Dit gaat zo drie dagen door. Manlief zit voor zijn werk in Parijs en kan me dit keer niet uit de brand helpen. Als ik via Skype mijn beklag doe, neemt hij mijn frustratie natuurlijk totaal niet serieus en krijg ik alleen zo’n dooddoenerige smiley terug. Kerels! Alsof ik op al die afleiding zit te wachten.

Op dag drie weet ik zeker dat het geluid uit de hondenkamer komt, maar dat het de hond niet is. Het komt uit één van de schaamteloos genegeerde IKEA opbergdozen met speelgoed-waar-ik-nooit-mee-speel van mijn zoon. Enfin, ik heb daar zeker drie keer gestaan en het geluid gespot. Met mijn oren, niet met mijn ogen.

Nu is de victorie niet ver meer. Ik hoef ‘alleen maar’ alle dozen uit te kammen. Welk stuk speelgoed maakt dit geluid? Die race-auto. Of toch die Dino? Nee, dat stuk kermis troep. Of een oude mitrailleur (speelgoed nog steeds!!). Het geluid laat zich – uiteraard – niet meer horen. Ik loop weer weg. Halverwege de trap: daar is het weer. Ik ga gillen! Ik loop terug pak alle dozen en kijk opnieuw. Opperste concentratie. Ik voel me net een deelnemer aan de Ted de Braak show. Welke staaf gaat er vallen?

En dan is het raak: onderin één van de verdachte dozen ligt een klein KLM vliegtuigje. Hoe komen we daaraan? Ik hoor het geluid en zie tegelijkertijd iets draaien. Het zijn de wielen van het vliegtuig. Yes! Gotcha! Onderop de knop: Off. Zucht. Haal adem. Terug aan het werk. Eerst eens kijken of ik ergens een werkplek buitenshuis kan vinden.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!