Moeders branden moeders tot de grond af. Wie helpt blussen?

8-01-2016 //

‘Dear moms of the internet, in 2016 Can We All Just Calm Down,' dat is wat Laura Husby Hudges in Huffington Post al zei. Zullen we nog een stapje verder gaan? Door Mieke de Jong.

Stel je het volgende voor: Een moeder staat haar dochtertje vast te maken in een autozitje. Haar zoontje zit al vast. De derde loopt in een onbewaakt ogenblik het fietspad op. Er suist een fietser de hoek om. Die stapt af. Laat het kind staan. En geeft moeders de volle laag. Het gaat toch om dat kind? Dat was toch in gevaar. Dan moet je daar toch iets van zeggen? Er had wel, ik weet niet wat kunnen gebeuren. Daar hoef je toch niet aan voorbij te gaan. Of te fietsen?

Die moeder, dat was ik. Was het een bewuste keuze om mijn kind op het fietspad te laten lopen. Da’s niet aannemelijk toch. Was de terechtwijzing nodig om me op andere gedachten te brengen? Nee. Waarom dan wel? Ik kan me daar enorm druk over maken. We zijn allemaal mensen. Mensen maken fouten. Ook moeders hebben maar twee handen. Moeten ze veroordeeld worden, omdat ze er geen 4 hebben? Moe, terwijl ze 24/7 op hun qui vive moeten zijn? Hoe reëel is het allemaal?

Veroordeeld worden is echt geen incident. Dit gebeurt vaak. Zowel online als offline. We kunnen niet zonder een oordeel. Een waarde oordeel. Aan de hand daarvan bepaal je immers of je zelf ‘goed’ of ‘wat minder goed’ bezig bent. Met oordelen is niet zoveel verkeerd, wanneer je je eigen richting bepaalt. Veroordelen is een ander verhaal. Je pakt het stuur over van iemand anders. En die parkeer je rechtstreeks achterin de bus, door te zeggen dat ze niet beslissingsvaardig is. Wat is het belang? Wat win je ermee? Dat je je even iets beter voelt dan die moeder? Dat je je verhaal eruit hebt gespuugd. Dat zal haar leren? Wat is de les in vredesnaam? Ze moet toch verder. Die bus blijft rijden. Dat stuur is van haar. Hou op. Hou er gewoon mee op. Weer een oordeel. Anouk mag niet zwanger worden van nog een kind. Van weer een ander. Van iemand die jonger is dan zij.

De combinatie vrouwen en werk is linksom of rechtsom ook altijd glad ijs. Wanneer je kinderen hebt die druk zijn, dan doe je het niet goed. Maar oh jee, als ze heel rustig zijn, dan ook weer een mening. En wat the fuck geef jij ze te eten? Hou ermee op! Echt. Weer een les ethiek over andermans leven. Krabben in de krabbenmand schreef Renate Tromp. Wanneer krabben in een emmer zitten en er één uit dreigt te klimmen, dan trekt de rest hem terug. Ze halen die krab letterlijk naar beneden. Zullen we afspreken dat we in 2016 elkaar helpen de mand te ontstijgen. Geef de krab een zetje. Even afstappen. Kindje bij de hand pakken en vraag of er hulp nodig is. Je maakt iemand haar dag. En je helpt ook dat kindje. Was het daar niet om begonnen?

Een gillend kind in de supermarkt. Tijdens de kerstboodschappen. De moeder probeert het kind te kalmeren, maar hoe ze ook praat en probeert te troosten, het kind stopt niet en moet duidelijk afkoelen. De moeder laat het kind zitten tussen het toiletpapier. Ze zegt dat ze gaat afrekenen en dat ze naar haar toe kan komen, als ze rustig is. Het kind krijst gewoon door. Bij de kassa staan allemaal mensen. Met blikken. En een dame achter haar in de rij, met ook een volle boodschappenkar. De dame zegt: “Ik heb het al lang gezien. Dat komt helemaal goed. Je doet het heel goed.” De simpele opmerking zorgde ervoor, dat ze gesterkt werd in haar keuze. Ze deed het goed en haar dochter was geen draakje. Het was een normaal kind. Met een boze bui. Even later slaat de boze bui om in verdriet. Haar moeder bleef tenslotte rustig. En zij bleef boos. Daar voelt het kleine meisje zich niet lekker over. Ze pakken samen de spullen van de band en laden ze in de winkelkar. Moeder kijkt trots naar haar kleine meid.

Die moeder, dat was ik. Die dame kwam ik een week later tegen. In dezelfde supermarkt. Ik was dit keer zonder kinderen. Ik heb haar met een brok in mijn keel bedankt, dat ze de eerste was die wat zei. En gelukkig niet de krabben in de rij, met hun mandjes.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!