F*ck die onzekerheid!

5-01-2017 //

Ambitious Mama hoofdredacteur Renate Tromp ging - lekker lang - in gesprek met Vreneli Stadelmaier…de Sheryl Sandberg van de lage landen. 'Als je financieel afhankelijk bent van je man, heb je geen ene zak meer te vertellen.'

RT: Je promoot enorm de ambitie van vrouwen, maar bent zelf van een groot bedrijf met 16 coaches over het hele land terug gegaan naar het bestaan van een éénpitter. Lastig?

VS: Die beslissing was zeker een worsteling, want mijn ego zat me in de weg. Met 16 coaches in heel Nederland ben je een partij. Ben je niet zo’n coach zoals je die op iedere hoek van de straat ziet. Maar uiteindelijk is het onzinnig om om die reden iets te doen wat je niet leuk vindt. (lachend) Wat enorm heeft geholpen is dat ik de Joke Smit prijs heb gevonden, toen was ik ineens weer iemand.

RT: Toen jij de Joke Smit prijs won, had je toen geen last van het Impostor syndrome (red. De angst om door de mand te vallen) waar je zelf veel over geschreven hebt?

VS: Nee! Eerlijk gezegd vond ik ‘t wel terecht dat ik die prijs won. Heel veel initiatieven voor vrouwen zijn super goed, maar zijn gesubsidieerd. Ik doe het voor eigen zak, heb een groot bereik en ben innovatief. Ik kan wel zeggen dat ik een behoorlijke impact op vrouwen heb.

Video The Imposter Syndrome, School of Life

RT: Cijfers zoals in de Female Board Index tonen steevast een tegenvallend resultaat qua vrouwen aan de top. Moedeloos was een woord dat veel voorkwam in de kranten. Herken je dat?

VS: Moedeloos voel ik me niet. Ik ben een geboren feminist dus ik wind me daar gewoon toch weer over op. Natuurlijk realiseer ik me wel dat we al een heel eind gekomen zijn sinds de jaren zestig. Maar omwille van mijn dochters vind ik: het kan nog veel beter. Ik geloof oprecht dat we een betere wereld krijgen als vrouwen op plekken zitten waar de beslissingen worden genomen. Hillary Clinton bijvoorbeeld. Daar kan je van alles over zeggen maar ze spreekt wel de taal van de verzoening. In tegenstelling tot de Poetin’s en de Erdogan’s van deze wereld die, als ze op elkaars tenen gaan staan, meteen dreigen met raketgeschal.

RT: Dat is precies mijn punt. Het aantal vrouwen op beeldbepalende posities daalt juist. Dus nogmaals: hoe hou je de moed erin?

VS: Binnen mijn eigen scope zie ik hoe je iemand kan coachen om wel die positie in te nemen. Ik zie hoe ik met mijn theatercollege’s het leven van vrouwen beïnvloedt. Ik krijg echt tientallen mailtjes van vrouwen die zeggen: dankzij jouw theatercollege’s en boek over ’t impostor syndrome heb ik die functie gekregen en ben ik ervoor gegaan.

RT: Je hebt zelf vijf kinderen waarvan twee dochters. Zie je een grote verandering bij die nieuwe generatie, bijvoorbeeld als het gaat om het impostor syndrome?

VS: Niet direct. Mijn eigen dochter, studerend in Delft, dacht ook: alle anderen zijn slimmer dan ik ben. Ook zij heeft veel aan mijn boek gehad; nu herkent ze dat gevoel een bedrieger te zijn bij zichzelf en haar vriendinnen.

Foto: Vreneli met dochter Marie

RT: Het CBS kwam onlangs met een onderzoek naar hoe jonge meiden hun toekomst zien. 50% zegt: ik word moeder en ga maximaal twee dagen werken. Herken je dat?

VS: Absoluut. Het is moeilijk te geloven, maar het strookt wel met internationale cijfers. Meiden geloven in de prins op het witte paard. Niet heel feministisch. Het is letterlijk Walt Disney, een sprookjeswereld waar iemand als Paris Hilton voor staat. Dat heeft ook te maken met zelfvertrouwen. Als je je ambities laag houdt, is er ook geen mand om doorheen te vallen. Daarnaast zijn er geen goede rolmodellen, geen media aandacht voor werk en vrouwen. Kijk eens naar de Linda. Hoe bestaat ‘t dat werk – zo’n belangrijk onderdeel van een vrouwenleven -  geen onderdeel uitmaakt van zo’n blad.

RT: Hoe kan het dat deze generatie, opgevoed met social media, veel meer gendergelijkheid, hoog opgeleid, met veelal (parttime) werkende moeders, nog steeds onzeker is?

VS: Op jonge leeftijd begint het al: jongens gaan met elkaar de concurrentie aan, meisjes doen rollenspellen. Bij meisjes gaat het altijd over relaties en niet prestaties. Doe je dat wel dan gaat je kop eraf. Zo zijn we gebakken en zo zijn we opgevoed. Maar als je mee wilt voetballen, moet je je wel aan de spelregels houden. Daarom zeg ik: F*ck die onzekerheid.

RT: Maar als mannen wel willen en vrouwen niet. Wat is dan het probleem?

VS: Nee, dat is te makkelijk. Kijk maar naar de gezondheidszorg: steeds meer vrouwen zijn arts, geven leiding aan ziekenhuizen. En ineens is er meer aandacht voor de specifieke gezondheid van vrouwen. Daar zie je dat wanneer er genoeg vrouwen meedoen er gesleuteld kan worden aan de spelregels. Dat wil je op meer terreinen bereiken.

RT: Is dan de boodschap: ok, je vindt het misschien niet leuk, maar je hebt als vrouw de verantwoordelijkheid om door dat glazen plafond te breken?

VS: Het impostor syndrome is van invloed op je succesgevoel. Je schrijft je successen niet aan jezelf toe als je daar last van hebt. Maar succes voedt ambitie. Dus die stokt ook op het moment dat je niet in jezelf gelooft. Met andere woorden: doe je niks aan je onzekerheid dan verdwijnt je ambitie. Blijft de vraag over: word je er gelukkig van door te streven naar beeldbepalende posities in de huidige mannenwereld? Ik spreek regelmatig vrouwen op die posities die zeggen: ‘Ik ben er helemaal klaar mee.’ En dat snap ik ook. Maar ik vind het zo jammer dat het zo gaat.

RT: Wat stel jij dan voor?
VS: Dat het een onderwerp van gesprek is. Dat die vrouwen met het bestuur om tafel gaan en zeggen: Jullie willen graag vrouwen, al was het maar vanwege die streefcijfers. Ik doe graag mee, maar dan moeten er wel wat interne zaken veranderen en ik wil geen 100 uur werken. Ik weet zeker dat andere mannen dat ook prettig vinden.

RT: Ben jij voorstander van quota?

VS: Ja, ik ben voor alles. Vrouwen die aan de top staan en geen quota willen, snap ik. Ze willen niet geassocieerd worden met een groep die wordt gezien als ‘het zwakke geslacht’. Hulp van buitenaf is dan het laatste waar je voor kan zijn. Maar toch moet het.

RT: Je zou de tegenvallende cijfers van vrouwen aan de top kunnen zien als een sterke beweging richting het behoud van wat er is. Waar zie jij de disruptie?

VS: Hillary! Ook al heeft ze uiteindelijk niet gewonnen. Maar ook Angela Merkel, en iemand als Beyonce die zich nadrukkelijk als rolmodel en feministe manifesteert. Het aantal vrouwennetwerken rijst de pan uit. We willen elkaar helpen, stimuleren en inspireren. Die zeggen: geef niet op. Dat helpt gewoon. En er is meer media-aandacht voor. Dat vind ik wel bemoedigend.

RT: In de politiek zien we nog niet veel aanwijzingen dat het versneld verandert.

VS: Klopt. Dus moeten we die jonge meiden wakker schudden. Ik werk nu aan een boek voor hen. We moeten ze laten inzien dat 1 op de 3 huwelijken, minimaal, strand. En dat je een slechte moeder bent als je stopt met werken of een klein klote baantje hebt waar je na een scheiding niet fatsoenlijk van kunt leven. We weten dat kinderen van werkende moeders het ook beter doen op de arbeidsmarkt.

RT: En de jongens dan?

VS: (lachend) Die mannen zijn lastiger. We weten van jonge vaders dat als ze een kind krijgen ze meer gaan werken. Uit recent eigen onderzoek blijkt bovendien dat jonge stellen het hier helemaal niet over hebben voordat de kinderen komen. Zij denkt: we doen het samen en denkt dat hij dat ook denkt. Terwijl hij denkt: zij doet het en ik help haar en denkt dat zij dat ook denkt. Maar ook mannen hebben er veel aan als dit verandert. Meer ruimte voor de combinatie werk en zorgt verlaagt het testosteronniveau op de werkvloer en maakt ze leukere vaders en echtgenoten. Misschien gaat de grootste verandering wel van de nieuwe generatie mannen komen. Misschien…

RT: In dit hele speelveld zie ik eigenlijk alle vrouwen worstelen. Of ze nou veel, weinig of niet werken, ze twijfelen aan hun keuze. Wat adviseer jij?

VS: Het belangrijkste is dat je economisch onafhankelijk bent. Als je financieel afhankelijk bent, heb je geen ene zak meer te vertellen. Dan slik je alles van hem en dat moet je niet willen. Economische zelfstandigheid is echt de basis voor gelijkheid. Als je de leukste baan van de wereld hebt, waar je kan stralen, nuttig bent en waarvan je denkt: oh ik mag weer! Dan ga je toch geen drie dagen werken? Dus waarom ga je niet gewoon voor die baan waar je helemaal blij van wordt?

RT: En de kinderen dan?

VS: Als je zo denkt heb je dus niet de leukste baan van de wereld. Want als je die wel hebt, denk je zo niet. Natuurlijk wil je tijd hebben met je kind, maar is naar de hockey rijden quality time met je kind? Zeker met al die communicatiemiddelen, je bent altijd bereikbaar. Hoe ingewikkeld is het? Ik zie niet in waarom je niet gewoon 36 uur per week werkt en een goede moeder kunt zijn. Je bent toch ook een goede vader als je 36 uur per week werkt.

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks.

 

 


 

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!