‘Je leert het meest van dingen die goed gaan.’

20-03-2017 //

Ambitious Mama Simone Brummelhuis begon haar carrière als advocaat. Startte een eigen uitgeverij die ze uiteindelijk succesvol verkocht. Nu leidt ze het netwerk annex ondernemersprogramma The Next Women. Maar eigenlijk is ze ‘een absolute beta’.

Een ondernemende adviseur. Zo noemt Simone zichzelf na lang aarzelen. Op haar 35e nam ze afscheid van haar ‘vak’. Ze verliet de advocatuur en begon aan het avontuur dat ondernemen heet. Inmiddels runt ze een tweede bedrijf, The Next Women, hét ondernemersprogramma annex investeringsfonds speciaal voor vrouwen en is ze commissaris bij verschillende bedrijven.

Wat is er zo leuk aan ondernemen?

Het lastigste aan ondernemen – zeker in deze tijd - is tegelijkertijd ook heel leuk. Om het juiste businessmodel te vinden en te houden moet je jezelf steeds opnieuw uitvinden. Dat geldt voor mij maar ook voor grote jongens als Twitter en Uber. Het is dé vraag van investeerders: Hoe ga je hiermee geld verdienen? The Next Women startte als media outlet voor adverteerders, vervolgens kozen we het eventmodel en nu het membershipmodel met ondernemersprogramma’s en investeringen. Je kijkt steeds waar de scalibility in zit, hoe je groter kan groeien.

Zijn er veel ondernemende vrouwen in Nederland?

Dat minder vrouwen dan mannen ondernemen en zoeken naar investeringen heeft ook met het vorige te maken. Vrouwen hebben het netwerk van financierders vaak niet, maar schatten vooral hun kansen lager in. Twijfelen meer over de haalbaarheid van hun idee. The Next Women helpt vrouwen over die drempel heen door ze te koppelen aan experts en investeerders. Als Montessori-kind faciliteer en adviseer ik graag. Ik leg het gereedschap klaar, maar vrouwen moeten het wel zelf willen aanpakken.

Waar zit bij The Next Women de groei?

Dat is een goeie vraag. Moeten we als merk blijven focussen op vrouwen? Het verkleint je markt, merk ik, omdat het ergens preken voor eigen parochie is. Aan de andere kant: in Nederland waren er nauwelijks vrouwelijke investeerders. Toen ik ze opriep te investeren in vrouwelijke ondernemers stonden er direct 55 op. Over groei gesproken. Toch, als je meer bedrijven en investeerders aan je wilt binden moet je misschien wel breder gaan, bijvoorbeeld richting social entrepeneurship. (lachend) Dat zijn overigens voor 95% vrouwen.

Als leader of the pack waar het ondernemende vrouwen betreft, ben ik benieuwd waarvan of wanneer Simone zelf het meest heeft geleerd. We praten over de haast heilige verering van een faillissement onder de huidige start-up generatie, met name in de Verenigde Staten.

Van je fouten leer je het meest?

‘Dat vind ik niet. Oké, je leert dan wat je niet moet doen. Maar dan weet je nog niet wat je wel moet doen. Je leert het meest van dingen die goed gaan. Die wrijving opleveren en toch goed uitpakken. Wanneer je dan gaat analyseren wat je precies hebt gedaan leer je echt iets. Van het samenvoegen van mijn uitgeverij met Iens leerde ik dat 1+1=3. Later fuseerden we met techbedrijf Seat Me en leerde ik dat loslaten, zowel wat betreft aandelen als zeggenschap binnen je bedrijf, soms nodig is om te kunnen groeien.’

Een ander wrijvingsmoment ondervond Simone eerder in haar carrière. Toen ze nog advocaat was. Gevraagd naar wat ambitie voor haar betekent zegt ze eerder al: ‘Ambitie is iets nastreven dat in je vermogen ligt en waar je dingen voor moeten doen en laten.’ Op haar 35e, inmiddels moeder van twee, ontdekte ze dat ze als advocaat teveel moet doen en laten.

Wat was de belangrijkste reden om afscheid te nemen van je vak?

‘Eigenlijk wilde ik wel partner worden. Maar in die tijd waren er nog geen goede mentoring programma’s voor vrouwen. Achteraf hoorde ik dat in de advocatuur 35 jaar zijn met twee kinderen hét breekpunt is voor vrouwen. En dat was het ook voor mij. Niet zozeer vanwege de kinderen, al was meer flexibiliteit door het zelfstandig ondernemen wel een overweging die meespeelde. Maar 35 is ook een moment in je leven dat je overal kansen ziet en je je niet persé op één ding wilt vastleggen. Misschien als ik op dat moment een promotor had gehad die me door die trechter had geholpen richting advocaatpartner, het anders was gelopen.’

Heeft het aloude ‘kinderen zijn hinderen’ daar in haar ogen nog iets mee te maken?

‘Ik heb lang gedacht dat het gewoon iets is dat je moet regelen. Bij The Next Women hebben we het hier ook nooit over. Toen de kinderen kwamen hebben we bewust gekozen voor een iets te groot huis en veel oppassen en ik heb weinig last gehad van schuldgevoelens. Maar het blijft lastig al die ballen in de lucht. Als ik nu terug kijk denk ik soms wel: mijn God, met wat voor oppassen heb ik die kinderen opgezadeld? De helft was geweldig, maar de andere helft was eigenlijk heel verschrikkelijk. Aan de andere kant: mijn kinderen zijn prima terecht gekomen. Het is wat het is.’

Simone komt niet op me over als een vrouw met spijt, maar ik kom toch nog even terug op haar afscheid van de advocatuur. ‘‘Ik heb daar zeker geen spijt van… al denk ik soms nog wel eens terug aan dat breekpunt op mijn 35e. De advocatuur was mijn vak, dat oefende ik uit op basis van jarenlange studie en opgedane kennis. Wat ik nu doe is alleen op basis van ervaring en nieuwe kennis. Ik heb er echt aan moeten wennen om daar op te vertrouwen.’

Heeft het er ook mee te maken dat je huidige rol lastiger te kapitaliseren is?

‘Zeker. Ik zie mezelf als een ondernemende adviseur, maar hoe zet je dat dan in? Dat kost tijd. The Next Women heeft inmiddels een belangrijke adviserende en faciliterende rol richting bedrijven, investeerders en ondernemende vrouwen. En daar verdienen ik goed mee, maar natuurlijk nooit zoveel als wanneer ik advocaatpartner was geweest. Daar staat tegenover dat ik mijn bedrijf Iens goed hebben kunnen verkopen. Daardoor kon ik me mijn ambitie om The Next Women op te zetten permitteren.’

Die ambitie heeft overigens moeten groeien bij Simone. Er is geen burning desire van jongs af aan geweest om voor ondernemende vrouwen de kastanjes uit het vuur te halen. Voor haar is het vooral ook ‘slim ondernemen.’

Wat betekent ambitie voor jou?

‘Ambitie kan volledig vanuit jezelf komen. Maar het kan ook zijn dat je de ambitie van een ander nastreeft. Soms weet je dat nog niet. Eigenlijk wilde ik informatica gaan studeren. Maar in mijn tijd gingen er nauwelijks meisjes naar de TU in Delft. Mijn vader was notaris en hij zocht een opvolger voor zijn kantoor, dus ging ik rechten studeren. Hij heeft me dat niet expliciet gevraagd maar dat was wel de bedoeling. (lachend) Uiteindelijk is het mijn zus geworden.’

Projectie en ambitie liggen dicht bij elkaar?

‘Ik ben altijd meer beïnvloedt door anderen. Ben meer reactief, denk lang na voor ik iets doe en peil verschillende meningen. Om vervolgens echt in actie te komen heb ik een promotor nodig. Niet iemand die je aan de hand neemt, maar die gelooft in wat je doet. In mijn eentje stappen nemen waarvan je niet weet waar je uit gaat komen, vind ik best ingewikkeld. Misschien ben ik iets teveel beta. Dat moet het dan wel zijn.’

Heb je nog dromen voor de toekomst?

‘Mijn droom is het huidige investeringsfonds voor vrouwelijke ondernemers twintig keer zo groot maken. Dan heb je meer slagkracht, meer invloed…(lachend) en kan ik over tien jaar met pensioen.’

Tip van Simone aan andere ambitious mama’s: Zoek een promotor. Je kunt zelf alle kansen zien en willen grijpen, maar je hebt ook hulp nodig. Iemand die je helpt door de fase wanneer je die eerste promotie niet krijgt. Of die je helpt jouw idee voor een onderneming concreet te maken. Of je wel of niet slaagt ligt niet alleen aan jou. Het zit in zoveel verschillende dingen: de opvang, je partner, je promotor, de welwillendheid bij investeerders als je wilt ondernemen. Het is belangrijk dat je op al die verschillende punten blijft pushen.

Wil jij de ondernemer in jezelf naar boven halen? Ga maandag 23 mei aanstaande naar The Next Women Innovation Summit. Check hier voor info & tickets.

Over Renate Tromp

Renate Tromp (41) is founder & editor van Ambitious Mama.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!