Wat is jouw rol in de ‘bedrijfszandbak’?

26-04-2016 //

Volwassenen zijn (soms) net kinderen. Als moeder kunnen we daar enorm ons voordeel mee doen. Hoe? Roos Wouters deelt haar mindshake.

Voordat ik kinderen kreeg, nam ik mijn werk veel te serieus. Niet dat ik mijn werk nu niet serieus neem, integendeel, maar toen trok ik me alles heel persoonlijk aan. Was mijn leidinggevende aan het mopperen, dan ervoer ik dat meteen als kritiek op mijn functioneren. Ik vond dan dat ik beter, sneller en doortastender te werk had moeten gaan en vervloekte mezelf. Pas toen ik moeder werd begon ik het verschil te herkennen tussen gemopper en gejammer. Gemopper kon ik opvatten als persoonlijke kritiek, gejammer als behoefte aan een ‘Disney momentje’.

Met mijn moederogen herkende ik ineens het gedrag; te oud om te slapen en toch te moe om nog leuk te kunnen zijn. Thuis greep ik op zo’n moment naar een Disneyfilm, maakte warme chocolademelk en gaf mijn kind een liefkozende aai over zijn bol. Zou dat hier ook helpen? Nee, ik zou mijn leidinggevende geen Disney film met warme choco voorschotelen, maar wel haalde ik voor hem een goeie kop koffie en sprak troostende woorden: ‘Het zit vandaag ook allemaal niet mee, he? Tot mijn grote verbazing reageerde mijn leidinggevende al net zo dankbaar als mijn kinderen. Spinnend pruttelde hij nog even na.

Dat was een geweldige mindshake. De lessen die ik thuis van mijn kinderen leerde kon ik ook prima in mijn werk toepassen. Nu hoor je mij niet zeggen dat leidinggevenden of collega’s net kinderen zijn – al heb je er wel een paar tussen zitten?!

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat ik met mijn moederogen op ineens zoveel meer mens achter de ‘functie’ zag. Ik zag mensen die, net als mijn zoon, verstarren als ze iets spannend vinden, of die, net als mijn dochter, dan juist hard gaan schreeuwen dat ze NERGENS BANG VOOR ZIJN. Nu zie ik mensen die houden van regelmaat en die je op elke verandering in de routine moet voorbereiden. Ook mensen die juist dol zijn op verandering en zich telkens weer vol overgave in een nieuw avontuur storten. Plots herkende ik mijn kinderen in leidinggevenden en collega’s en dat vertederde me enorm. Het zijn net mensen!  

Soms zeg ik weleens gekscherend dat ik, sinds ik moeder van iedereen ben geworden, zoveel professioneler te werk kan gaan. Nu kan ik zakelijk zijn met mededogen. Duwen en trekken zie ik niet meer als een persoonlijke aanval, maar als het spelletje: verken de grenzen. Vergaderingen zijn fluisterspelletjes geworden, waarvan ik altijd weer nieuwsgierig ben naar het eindresultaat. Ook kan ik ervan genieten om tussen de regels door te lezen en, net als bij mijn kinderen, te horen wat er juist niet wordt gezegd. Tegenwoordig zie ik organisaties als speeltuinen en zandbakken. Ik kan uren naar de groepsdynamiek kijken. Wie deelt er en wie pakt er af. Wie duwt en wie troost. Wie voelt zich veilig en wie voelt zich bedreigd?

Maar wat me nog het meest opvalt is dat al deze grote en kleine mensen, hoe verschillend ook, een ding gemeen hebben: ze hebben allemaal een ‘moeder’ nodig die ze ziet voor wat ze zijn, want pas als ze zich veilig weten, kunnen ze echt leuk samen spelen en samen delen.

En nu jij

Anders kijken:
Kijk de komende weken eens met je moeder ogen naar je leidinggevende en collega’s. Wat voor ‘kinderen’ zie jij? En wat is jou rol in de ‘bedrijfszandbak’?

Anders doen:
Probeer zelf eens een andere rol aan te nemen in de ‘bedrijfszandbak’. Ben jij normaal degene die het hoogste woord voert tijdens een vergadering? Probeer dan nu eens de afwachtende ‘kat uit de boom kijkende’ rol aan te nemen en kijk wat er gebeurd. Neem eens een andere rol aan dan je gewend bent en kijk hoe de anderen op je reageren.

Wat gebeurd er met de groepsdynamiek? Hoe bevalt dat je?

Vind je dit artikel leuk? Like ons op Facebook en mis niks.

Over RoosWouters

Roos Wouters is partner bij Mindshake. Ze geeft al jaren adviezen, trainingen en lezingen aan bedrijfsleven en overheid op het gebied van arbeid- en organisatievernieuwing.

Reacties

Meer artikelen uit ons netwerk

Volg ons!